Rentgen (RTG)

technika obrazowania wykorzystująca promieniowanie rentgenowskie. Stosowana w medycynie, głównie w diagnostyce układu kostnego. Metoda ta wykorzystuje zdolność ciała ludzkiego do osłabiania promieniowania rtg. Przechodzące przez ciało promieniowanie powoduje zaczernienie kliszy fotograficznej. Tkanka kostna wykazuje znacznie większą zdolność absorpcji (pochłaniania) promieniowania niż otaczające ją tkanki miękkie, dzięki czemu widoczna jest na kliszy jako miejsce niezaczernione. Jednak promieniowanie jonizujące, jakim jest promieniowanie rtg wywołuje także tzw. efekt Comptona, podczas którego foton promieniowania uderza w atom, wybijając z niego elektron i odbijając się, dalej biegnie jako foton o innej długości fali ze względu na częściową utratę energii podczas wybijania elektronu. Co istotne dla metody badań rtg, foton odbijany jest pod pewnym kątem - może więc padać na kliszę fotograficzną w miejscu gdzie teoretycznie paść nie powinien. Zjawisko to zmniejsza więc kontrast obrazu, zacierając granicę między tkanką miękką a kością.

Badań rtg nie można stosować do diagnostyki tkanek miękkich ze względu na zbyt małe różnice ich współczynników absorpcji. Można jednak stosować środki kontrastujące, popularnie zwane po prostu kontrastami, dla uzyskania lepszych wyników badań. Substancje te spełniają pewne kryteria: - są nieszkodliwe dla zdrowia, - nie biorą udziału w przemianach metabolicznych organizmu, - gromadzą się wybiórczo w danym narządzie, - są usuwane z organizmu drogami naturalnymi w jak najkrótszym czasie.

Jako substancje kontrastujące stosowane są: - sole baru - podawane doustnie w celu uzyskania lepszego widoku śluzówki przewodu pokarmowego, - związki jodu - podawane do naczyń krwionośnych w celu uzyskania ich obrazu i np. obrazu serca.

Badania rentgenowskie nie są całkowicie obojętne dla zdrowia, ponieważ ok. 99% promieniowania jest pochłaniane przez organizm. Dlatego też ogranicza się je do minimum, stosując coraz częściej nowocześniejsze metody diagnostyki, które są bardziej dokładne i - co najważniejsze - bardziej bezpieczne dla pacjenta.